W centrum Ziemi może znajdować się małe słońce.

Wciąż jest wiele rzeczy, których nie wiemy o naszej planecie. Trzeba powiedzieć, że badanie wewnętrznej struktury Ziemi nie jest łatwym zadaniem. Aby pogłębić zrozumienie tego, co kryje się pod naszymi stopami, naukowcy czasami używają algorytmów. To na przykład dzięki tej technice grupa ekspertów z Australian National University odkryła, że ​​w jądrze Ziemi może znajdować się ukryta struktura.

Istnieją jednak inne metody, które mogą nam pomóc dowiedzieć się więcej struktura ziemi. Jeden z nich analizuje próbki meteorytów. To dzięki tej technice naukowcy z Uniwersytetu w Heidelbergu w Niemczech odkryli, że jądro naszej planety może zawierać cząstki pochodzące ze Słońca.

Ich praca została opublikowana w czasopiśmie Nature Research's Communications Earth & Environment.

Meteoryty żelazne interesują badaczy

Autorzy niniejszego opracowania uważają, że w momencie formowania się Układu Słonecznego, czyli około 4,5 miliarda lat temu, cząsteczki niesione przez wiatr słoneczny utknęły w jądrze Ziemi. Ponieważ nie można zajść tak głęboko, naukowcy musieli znaleźć sposób na przetestowanie swojej hipotezy. W tym celu zbadali próbkę meteorytu żelaza.

Naukowcy wybrali tę metodę, ponieważ meteoryty te uważane są za analogiczne do formowania się jąder planetarnych. Sugeruje to, że mogą zawierać składniki podobne do tych znajdujących się w jądrze Ziemi. W tym badaniu naukowcy przeanalizowali próbki meteorytu z hrabstwa Washington.

Dowody na cząstki słoneczne w jądrze?

Ten meteoryt żelazny został odkryty w 1927 roku. Do zbadania jego składu naukowcy wykorzystali technologię ekstrakcji gazu. Podgrzali dostępne dla nich próbki do temperatury powyżej 2000°C.

Pod koniec tego eksperymentu uzyskali gazy słoneczne zawierające izotopy helu i neonu. Powinieneś wiedzieć, że są to pierwiastki, które najczęściej występują w wiatrach słonecznych. Ekstrapolując te wyniki, naukowcy stwierdzili, że w związku z tym możliwe jest, że rdzeń Ziemi wychwycił podobne cząstki z wiatrów słonecznych podczas swojego powstawania.

Według nich cząstki te rozpuściłyby się w ciekłym metalu.